blues.. in november..

November heeft zijn start niet gemist.. algemene depressies en donkere dagen.. November is niet bepaald een vrolijke maand hier ten Huize Bij Ons.. de jaarlijks wederkerende chrysantenbedevaart waarbij we de dierbaren herdenken die niet meer bij ons zijn.. hoewel ik daar uiteenlopende meningen over kan verspreiden.. maar dat niet doe.. ik draag hen in mijn hart en zo zijn ze misschien nog meer aanwezig dan ooit tevoren..

In november is/was Ma jarig.. en ook dit zijn momenten die doorheen het grijze weke orgaanding spoken.. dat Pa zijn sterfdag dan ook nog eind november volgt maakt het Novembergevoel compleet.. en dan verschieten ze ervan dat ik de Sint zijn gezicht niemeer kan zien.. tsss..

Maar alvorens ik mij in de novemberblues gestort heb was er eerst Halloween.. zo een elf jaar geleden wist geen kat wat Halloween was hier ten Lande bij ons.. ja.. uit de trashy horrorfilms uit vergeten tijden.. maar zelf uitgedost als zombie of halfvergaan lichaamsdeel rondlopen.. vergeet het maar..

nu zoveel jaar later is Halloween een feest als Valentijn en  Kerstmis.. Pompoenen worden veel te duur verkocht om ze te voorzien van uitgesneden smoelen, om er soep van te maken of Godweetwatnogallemaal mee uit te spoken.. Er worden HalloweenParty’s gegeven en het zootje ongeregeld dat afgelopen zondag hier rondliep ging naar een vuurspektakel.. er was vuur.. er was ongetwijfeld spektakel.. hoewel wij er weinig van gezien hebben..

Het meest enge van de avond was ongetwijfeld de zaak die we binnenstapte voor een drankfestijn.. het betrof een zaak waar ik ooit toen de dieren nog spraken en internet nog schriftelijk was gewerkt had.. het was een contrast met wat het ooit was.. een groezelig kot.. met ne dj die totaal .. maar dan ook niemendal gevoel voor sfeer had.. gelukkig was er na twee palmkes vuurwerk.. een spektakel dat waarschijnlijk al ne keer voor een jaarsovergang gediend had.. maar weliswaar spetterend en knallend was..

Dat de wereld klein is.. bleek ook na het vuurwerk.. na een zoektocht van welgeteld twee seconden zaten we aan een tafeltje.. ideaal was het niet.. het was aan de toiletten.. en het was hooguit ne meter breed.. en door het late uur en het hoge drankverbruik van vele andere bezoekers in het etablissement moesten we om de vijf voet onze stoel ne keer verschuiven.. pardon.. en ‘t is nikske.. en ons een paar keer een luidkeels gezang.. ‘wij zijn de dames van de toiletten..’ uitkraamde.. en ik kan u zeggen.. een wcmadam verdient nie hare kost.. tsss..

maar dat brent u nog gen éne moer verder waarom de wereld klein is.. moest ik niks gezegd hebben. ge had het niet doorgehad.. ik ken u al een beetje.. maar bij de zoveelste passant met een volle blaas bleek er een herkenning te zijn met een kusfestijn tot gevolg.. het was zeker vijf jaar geleden dat we elkaar gezien hadden.. een ‘amai.. gij ziet er goed uit.. ‘ en ‘gij zijt nog niks verandert’ vlogen er ons om de oren..

Het was een avond vol verrassingen.. blijde weerzieningen en een avond waarbij ook enkele bedenkelijke gezichten getrokken werden.. maar dat was geheel mijner zijde en had niks met het gezelschap aan tafel te maken.. en heeft geen enkele toegevoegde waarde aan dit schrijfsel..

Het deed deugd dat er blijkbaar nog over Uwe Allesomvattende Kladboek gesproken wordt.. het is schrijnend om te zien hoe een ooit zo levendige stad zich zo heeft laten gaan.. vergane glorie..

Maar het was een memorabele avond waarvan ik nu nog denk.. wie had dat kunnen denken..

en als u het nu niet erg vindt.. gooi ik mij terug in de novemberblues.. kwestie van de maanden in ere te houden..